5. Wereldrecordpoging
Al met al vonden we allemaal het bouwen en de eerste keren schieten erg leuk. Echter, al snel stelden we elkaar de vraag ” hoe nu verder, wat moeten we met dit ding”?? Een van ons had het idee om een poging te doen het staande record uit het Guiness Book of Worldrecords te schieten. En wat zou een mooiere gelegenheid zijn dan bij Oosterend Present van 2008? De hele blijde is tenslotte een regelrecht gevolg van het feest uit 2003.
Hoe werkt het?
Voordat een recordpoging erkend wordt voor het Guiness Book of Worldrecords moet je aan een boel voorwaarden voldoen. De zaak moet gefilmd worden, er moeten onafhankelijke waarnemers ter plaatse zijn (bij ons een notaris en de Texelse burgemeester), de zaak moet in een krant komen, er moeten ijkrapporten zijn van de weegapperatuur etc. Verder moet je, uiteraard, aangeven wat voor record je wil breken. Wij gingen voor de catagorie waarbij stenen tot 20 kg worden weggegooid. Om verschillende worpen goed te kunnen vergelijken, wordt de behaalde afstand vermenigvuldigd met het gewicht van de gebruikte steen. Bijvoobeeld: Blijde bouwers uit Dronten behaalden ooit een record met een projectiel van 7.3 kg dat ze 412.5 meter weg slingerden. Dit komt dus neer op 7.3 x 412.5= 3012 kgm effectieve output. Deze 3012 is het getal dat de boeken in gaat.
Haken en ogen voor de recordpoging
Het record stond op naam van een blijde die in Warwick (Engeland) bij een kasteel staat. Dat is een grote jongen en voordat we kans maakten hun record te breken, moest er eerst wel een en ander gebeuren. Het contragewicht moest verzwaard worden en met een zwaarder contragewicht moest ook de werparm verstevigd worden. Daar hadden we niet op gerekend. We dachten dat de werparm sterk genoeg zou zijn. Met flink wat extra contragewicht en wat zwaardere stenen brak eerst het slingertouw een paar keer. Dat vervingen we voor dynema touwwerk, treksterkte ongeveer 4800 kg. Daarna brak de werparm doormidden. Dat was een nare strop, net nu we afgesproken hadden bij Oosterend Present acte de presence te geven. We zijn onmiddelijk op zoek gegaan naar mooie, rechte en lange boomstammen en kwamen uiteindelijk terrecht bij een houtzagerij in de betuwe. Daar werden een stel boomstammen gehaald waarvan we hoopten dat ze sterk genoeg zouden zijn. Daarna als een razende aan het werk om de zaak op tijd af te krijgen. Gelukkig is het allemaal net op tijd gelukt. We konden zelfs nog een paar keer testschieten. Dat was niet overbodig want de nieuwe werparm was dan wel sterker dan de oude, hij was ook zwaarder en dat is nadelig.
Transport
Daarna was er ook nog het probleem van het transport van de blijde van z’n huidige standplaats naar het Oosterend Present terrein. In de middeleeuwen werd een blijde niet vervoerd, maar ter plaatse opgebouwd. In deze tijd, van staalkabels, hydrauliek, telekranen en diepladers, hadden we ons geen zorgen hoeven maken. Het is allemaal prima gelukt
Op het feest terrein
We realiseerden ons eigenlijk nooit zo dat we met onze blijde iets bijzonders in huis hadden. Dat besef kregen we wel op het feestterrein waar we over publieke belangstelling nooit te klagen hadden. Er is dagelijks geschoten, ook een paar keer ’s nachts met een brandende kogel. Leuk voor het publiek maar ook voor onszelf belangrijk om te testen hoe de blijde het transport doorstaan had. Alles bleek nog goed te werken en we begonnen vertrouwen te krijgen dat we het record zouden breken, als de zaak tenminste heel bleef.
